Parafia pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny została utworzona dekretem Arcybiskupa Gnieźnieńskiego i Poznańskiego, Prymasa Polski Augusta kardynała Hlonda z dnia 26 czerwca 1928 roku.

§ 4 Dekretu stanowi: „o cmentarz grzebalny postara się nowa parafia; na przeciąg pięciu lat atoli ma prawo korzystać z cmentarza kościoła macierzystego ( t.j. cmentarza parafii św. Floriana w Wirach – przyp. autora) pod temi warunkami, pod jakimi korzystają z niego parafianie własni.”

Ksiądz Henryk Koppe, pierwszy proboszcz parafii, 11 października 1929 roku wystąpił do Dyrekcji Lasów Państwowych w Poznaniu o przydział dwóch mórg lasu na utworzenie cmentarza. Po wymianie korespondencji i uzyskaniu zgody Ministerstwa Rolnictwa dnia 11 marca 1931 roku podpisano umowę dzierżawy 0,4998 ha lasu sosnowego, pięknie położonego na niewielkim wzniesieniu na południowym krańcu Puszczykowa, przy szosie do Mosiny na 6 lat z przeznaczeniem na cmentarz.

Upadł więc projekt lokalizacji cmentarza w lesie przy kościele (wg ks. K. Pielatowskiego). Umowa przewidywała możliwość wykupu dzierżawionego gruntu, a czynsz ustalono na 6 zł rocznie. Stronami umowy były: Nadleśnictwo Mosina i parafia w Puszczykowie. Zgodę na utworzenie cmentarza Starostwo Powiatowe w Śremie wydało 16 kwietnia 1931 roku.

W ten sposób zostały spełnione niezbędne warunki i 18 października 1931 roku ksiądz dziekan Gładysz z Komornik dokonał poświęcenia

21 marca 1936 roku, w biurze notariusza Karola Jawornika, spisano umowę kupna – sprzedaży, na mocy której parafia nabyła od Nadleśnictwa Ludwikowo teren cmentarza za sumę 900 zł., płatną w czterech równych, półrocznych ratach. Wpisu parafii jako właściciela działki dokonano 30 stycznia 1939 roku w Sądzie Grodzkim w Poznaniu (Mosina tom II karta 13) .

Zaraz po wojnie, 19 maja 1945 roku, ówczesny proboszcz ks. Kazimierz Pielatowski wystąpił do Dyrekcji Lasów Państwowych Poznaniu o powiększenie cmentarza o kolejne dwie morgi. Ministerstwo Leśnictwa, do którego kompetencji należały sprawy obrotu terenami leśnymi, 24 października 1946 roku wyraziło zgodę na przekazanie 0.50 ha lasu na potrzeby poszerzenia cmentarza za symboliczną złotówkę. Rzeczywiste koszty tej operacji były  znacznie wyższe, należało bowiem m.in. opłacić geodetę i wnieść opłaty skarbowe. Stąd trudności te uniemożliwiły realizację planów. Powiększenia  doczekał się dopiero w 1956 roku, a następnie w 1973 r. Od 1983 roku trzeba było wprowadzać specjalne zaostrzenia dotyczące pochówku, które obowiązywały przez następne lata.

Pomnik Dziecka Utraconego

W “Gazecie Puszczykowskiej 1991: dodatek nadzwyczajny;  Sorbian-Góral, Krystyna red., 1991.01 gazeta możemy przeczytać: